Inoiz ezkonduko ez zirela esan eta koadrilan aldarera igotzen lehenak izan direnak;
60. hamarkadan E.T.A.-n militatu eta gaur egun eskuin muturrak txalotzen
dituenak; punk edo hippy izan eta udaltzain bukatu dutenak; edota Rafael
Chirbes-en Los viejos amigos nobelan
bezala, 70. hamarkada hasieran biolentziaren hautua egin zuen zelula komunista
bateko kideak izan eta gaur egun konstruktore, idazle frakasatu, publizitario,
irakasle, disko-etxe bateko promotore… direnak. Zelula disolbatu ondoren, ze
bidetatik eraman du bakoitza bizitzak? Ze puntura arte mantendu du koherentzia
bakoitzak?
Iraultza helburu zuten kamaradak izatetik, lagun eta etsai zahar izatera
pasa diren taldekideak hogeita hamar urte beranduago Madrilgo restaurant baten
mahai inguruan elkartzen dira, aspaldiko lagunak berriz ere ikusteko afari
baten aitzakian. Non dira orain dela hogeita hamar urte elkar hain estu batu
zituen maitasun-loturak?
Gaur egunari aurre egiteko, iraganaren zein bertsio asmatu du bakoitzak?
Norainokoa da izan ginenari egindako traizioa?
Pertsonaia bakoitzaren ahotik irakurtzeko aukera izango dugu bakoitzaren
ibilbidea, bakoitzaren herra eta ezinikusiak, bakoitzaren frustrazio eta desira
galduak.
Ez dago konplazentziarako astirik; nobela honek askoz ere gehiago du
suntsipenetik, hipokresiatik, traiziotik. Dena gainbehera datorrenaren
sentsazioa utzi dit. Ez dago esperantzarako zirrikiturik. Bizitza zer den…
P.d.: …eta post hau amaitzeko… Loquilloren kanta!
Cuando pienso en los viejos
amigos
Cuando pienso en los viejos amigos que se han ido
de mi vida, pactando con terribles mujeres
que alimentan su miedo y los cubren de hijos
para tenerlos cerca, controlados e inermes.
Cuando pienso en los viejos amigos que se fueron
al país de la muerte, sin viaje de vuelta,
sólo porque buscaron el placer en los cuerpos
y el olvido en las drogas que alivian la tristeza.
Cuando pienso en los viejos amigos que, en el fondo
del mar de la memoria, me ofrecieron un día
la extraña sensación de no sentirme solo
y la complicidad de una franca sonrisa…
Luis Alberto de Cuenca
